DIY Dinsdag: tafeltent

Dit voorjaar bedacht ik dat het wel leuk zou zijn als ik voor dochterlief kleding in elkaar zou flansen. Stof en patronen aangeschaft. Patronen getekend en uitgeknipt etc. Ze liggen nu, na zo'n half jaar, nog steeds uitgeknipt bij de betreffende lapjes. Ondertussen is dochterlief zo hard gegroeid dat de patronen veel te klein zijn om überhaupt nog in elkaar te zetten.

Geen tijd zullen we maar zeggen ( al is het lijkt me zo leuk om dat zelf te maken en dit stofje is echt te leuk om te laten liggen maar ik heb werkelijk waar geen idee hoe ik zoiets in elkaar zet een betere verklaring).

Ik dacht het is tijd voor iets makkelijkers. Een tafeltent. Want ja dat is leuk om cadeau te geven voor de feestdagen en die zet je zo even in elkaar!!

Voor een ieder die nu denkt dat ik die tafeltent in een vloek en een zucht in elkaar heb gezet.... Ik moet jullie teleurstellen...

Voor een ieder die denkt dat rechttoe rechtaan makkelijk is.. Tsja... Dat is inderdaad makkelijk maar niet als je met kilometers stof aan het werk bent (lees ik heb regelmatig verschillende kanten aan elkaar gestikt om vervolgens alles uit te kunnen halen en weer op nieuw te kunnen beginnen... ).

Voor een ieder die na het lezen van boven en onderstaande nog steeds zin heeft om een tafeltent te maken. Succes!! Je hebt nog genoeg tijd voor de feestdagen :D. 

Technisch gezien kan je met 5 lappen stof (op de juiste maat) een heel end komen.  Mij leek het echter leuk om de binnen en buitenkant beide een andere kleur te geven. Ik dacht dat het wel leuk zou zijn om een lange kant te voorzien van een boom en vogeltjes. Ook wilde ik een doorgang aan de lange kant en heb ik bij een van de zijkanten gekozen voor een strokengordijn ipv een raam of deur.  Verder wilde ik graag een brievenbus en een hondenhok. Hieronder een stappenplan van hoe ik het heb aangepakt.

1). Meet de tafel op. Het blad en de zijkanten. Als je de stof op maat gaat knippen tel je hier een cm of 5 bij op (of neem een ander getal en doe het allemaal een beetje op de gok zoals ik ;) zolang je maar genoeg overhoud om om te zoomen).

2). Bedenk goed wat je waar wilt hebben zodat het niet te leeg of juist te vol wordt. Ik heb als thema leerzaam & kleurrijk gekozen. Mijn stofjes matchen dan ook meer niet dan wel ;) maar hebben ook een leerzaam element. Zo heb ik stof met letters en woorden en stukken wereldkaart. Niet om haar heel de dag schools les te geven maar juist om haar van nature aanwezige nieuwsgierigheid te prikkelen.Vervolgens ben ik gaan bedenken wat ik er echt graag op wilde of wat ik juist niet wilde. Hierop heb ik eerste gekeken of mijn ideeën uitvoerbaar waren en daarna of de gekozen materialen en kleuren bij elkaar pasten voordat ik de boel aan elkaar naaide uitvoerbaar waren en daarna of de gekozen materialen en kleuren bij elkaar pasten voordat ik de boel aan elkaar naaide. (zoals je hierin mogelijk kan lezen is het een aantal keren voorgekomen dat ik een idee had, het op de tent naaide en vervolgens dat net opgenaaide met dezelfde rotgang weer eraf haalde... het scheelt je absoluut tijd en frustratie als je het in een keer goed doet ;)).

3). Als je er net als ik voor kiest om de binnen en buitenkant met een andere stof te doen naai je eerste deze stukken aan elkaar. Ik heb er voor gekozen om de hoeken lost te laten en met een strik aan elkaar te verbinden. Zorg dan dat je deze lusjes tussen de 2 lappen stof vast maakt (handig om dit op dezelfde hoogte te doen ;). Dit kan je doen door ze bijvoorbeeld even te spelden aan de lap die op de tafel ligt en vervolgens even te passen en te meten ).

4). Naai als eerste de lange kant vast aan het dak (stuk dat op het tafelblad ligt). Ik heb maar 1 lange kant dus dat was makkelijk voor mij. Als je 2 lange kanten hebt waarbij je 1 kant met een ingang hebt zou ik er voor kiezen om die kant als eerste aan de bovenkant te naaien zodat die mooi gelijk hangt.

5). Het naaien van de zijkanten aan het dak heb ik gedaan door eerste het dak en de zijkant aan elkaar te spelden. vervolgens heb ik de onderkant omgezoomd zodat dit mooi gelijk hangt en je niet allemaal scheve zijkanten hebt.

6). Ik heb er voor gekozen om niet alle zijkanten aan elkaar te naaien maar met strikjes te werken. Dit omdat, een naaiwonder als ik ben, ik allemaal beren op de weg zag wat betreft scheefgroei van zijkanten. Dat leek me voor mij niet echt een haalbare kaart aangezien ik er ook nog wat plezier aan wilde beleven en niet alleen maar frustraties (aka perfectionist). Kijk dan ook goed naar wat voor jou werkbaar is op zo'n naaimachine. Maak het jezelf niet te moeilijk ;).

7). Als je er voor kiest om de binnen en buitenkant met een andere stof te doen maar wel een applicatie wil naaien op een van de 2 kanten. Zorg dan dat je dit eerst op de enkele laag doet anders zie je, je stiksels op de kant waar je dat juist niet wil! 

8). Je kunt de tafeltent zo duur of zo goedkoop maken als je zelf wilt. Ik heb stofjes van het stoffenspektakel, uit de restantenbak van de ikea, via een oproepje op fb en via de couponnenbak van de lokale stoffenzaak. Je kunt uiteraard ook gewoon wat oude tafelkleden, dekbedovertrekken en handdoeken gebruiken :).

9). Ik heb er voor gekozen om nog geen gordijntjes te maken. Die liggen wel al klaar maar tijdens het spelden kwam ik erachter dat dochterlief nog net iets te klein is voor teveel frutsels. Ze kruipt nog door het raam en gebruikt de zijflap ook gewoon als deur. Ik ben bang dat teveel tierelantijntjes het niet gaan overleven. Vandaar dat mijn tafeltent nog wat "kaal" is (althans dat vind ik zelf...). Kijk dus ook goed naar wat jou kindje leuk vindt en waar het behoefte aan heeft!

De letter N strijk ik voor de feestdagen nog even vast

 ;).

 

Voor iedereen die mijn tafeltent van dichtbij komt bekijken. Nee ik heb werkelijk waar geen idee gehad waar ik aan begon. Er zitten 1001 schoonheidsfoutjes in de tent. er is geen enkele steek recht om nog maar te zwijgen over alle losse draadjes die ik her en der nog af moet knippen. Maar gelukkig gaat dochterlief er mee spelen en stuur ik hem niet in om er een schoonheidsprijs mee te winnen. En ik weet heel zeker dat ze er heel veel plezier van gaat hebben (ze heeft al even proefgedraaid toen ik de fotos voor deze blog aan het maken was ;) ).

Hopelijk hebben jullie iets aan deze ontzettend niet professionele beschrijving en zo niet dan is pinterest de plek om je ideeën op te doen ;). Al hoop ik dat je eruit haalt dat als het zelfs mij lukt om zoiets in elkaar te zetten het iedereen lukt!!

Ik ben wel erg benieuwd naar jullie eigen tafeltent creaties!

Until next time

Suzan

Mommy monday

Bevallen. Ik zag het helemaal voor me. Het bevalplan lag al geruime tijd klaar. Er werd soms nog wat aan gesleuteld maar het was zo goed als af. We bespraken samen onze ideeën. Waar manlief het een fijner idee leek om voor de zekerheid naar het ziekenhuis te gaan leek het mij steeds prettiger om thuis te blijven. Daar waar ik zelf kon beslissen hoe het zou verlopen, daar waar ik me goed voel. He bevalbad opblazen en gesprekken over of we wel of geen licht aan zouden doen, wel of geen muziek. Wel dat bad lenen bij de vk of toch niet?

In mijn hoofd was het romantisch een groot bad in de woonkamer, een rustig muziekje, een verloskundige op afstand manlief die mij slokjes drinken gaf en af en toe een koude of warme lap (maar net waar ik behoefte aan had) in mijn nek of op mijn rug legde.

In werkelijkheid ging het wat anders. Met een week of 28 kreeg ik een harde buik. En nog een, en nog een tot ik eigenlijk 24/7 een harde buik had. Het enige wat hielp was liggen. Een week lang kon ik alleen maar liggen. Een loopje naar de wc was te ver. 2 stappen of mijn buik stond al weer op spanning. Na een week was het een stuk geminderd, zo goed als weg. Bij controle van de verloskundige bleek dat dochterlief was ingedaald, mooi met het hoofdje in het bekken. Hoogstwaarschijnlijk waren de harde buiken hier de oorzaak van. Ik nam deze informatie aan maar bleef er een raar gevoel bij houden. De laatste 6 weekjes voor mijn verlof kon ik het gelukkig rustiger aan doen op mijn werk. En daarna begon het wachten. Het lange wachten waarin mijn bloeddruk ietwat begon te stijgen. Zeg maar gerust met een rap tempo omhoog klom. We gingen de 130ers in en voorbij. Iets waar ik de kriebels van kreeg. Er kwam een zeurderig toontje omhoog. Suus dit is niet goed. Uiteraard negeerde ik dat want alles was toch goed?  De testjes bij de vk (van die fantastische plassticks die net geen handig formaat hebben waardoor je uiteraard over je vingers piest…) gaven aan dat er niets was om me zorgen te maken. Kindje lag mooi, hoofdje naar beneden, hartslag perfect wat wilde ik nog meer. Nog steeds dat stemmetje negerend, want ja waarom zou je naar je gevoel luisteren? Ondertussen raakte ietwat gestrest van de klim die mijn bloeddruk maakte. Dus toen ik voor een extra controle naar de vk ging vroeg ik om een verwijsbrief. Ik wilde meer onderzoek want het voelde niet ok. Op de een of andere manier kwam er een vreemde soort rust. Het was ok. In het ziekenhuis aan de ctg, alles zag er goed uit. Zo op het eerste gezicht leek alles prima. Maar de bloeddruk was hoog, ik was bijna 39 weken en een inleiding leek een goed idee. En weer kwam die rust over me. Het is goed. We gaan dit doen. (het bloed onderzoek zou uiteindelijk uitwijzen dat ik een zwangerschaps vergiftiging had).

Ik weet nog goed dat ik daar samen met Amanda, manlief was aan het werk, zat en dat ze zei wat fijn nu kan je nog even snel je benen doen. Ik weet ook dat ik daar op dat moment totaal niet bij stil had gestaan. Het enige wat er door mij heen ging was mijn kindje komt en het is goed.

’s Avonds mochten manlief en ik ons melden op de afdeling. We kregen een kamertje. Ons ziekenhuis heeft een rooming in systeem en zelfs enkele kamers met een bad. Mocht er iets mis zijn met de baby na de bevalling dan is alle apparatuur op de kamer aanwezig iets waarvan ik vind dat elk ziekenhuis dat zou moeten bieden. Het voelde niet als thuis maar het voelde wel goed. Er ging iets gebeuren voordat dat nare gevoel nare dingen zou gaan doen. (even voor de duidelijkheid ik heb wel vaker iets onder de leden zonder symptomen wat er voor zorgt dat ik in korte tijd zeer ziek kan worden). Ballon werd ingebracht en we mochten gaan slapen. De volgende ochtend werd mijn bevalplan doorgenomen en er was eigenlijk met niks een probleem. De vliezen werden gebroken (jeetje wat is dat water warm!) en zaten we op 2 cm. Ik ging aan zo’n prachtig infuus en we waren op weg. Tijdens het proces tot de eerste 4cm heb ik geen enkel moment het idee gehad dat ik niet kon doen wat ik wilde. Ik zat heerlijk te ontspannen en de weeën op te vangen. Af en toe in manlief zijn handen knijpen en gaan. Toen er voor de tweede keer gevoeld werd zat ik nog steeds op 4cm. “Huh? Voelt wel wat zacht dat hoofdje.” Ik dacht heel even dat ik ter pleke zou neerstorten. Mijn kind heeft geen schedel. Het eerste wat door mijn hoofd ging was dat. Mijn kind heeft geen hoofd, het is niet goed het is niet goed. Ik geloof dat het seconde werk was want daar was de volgende wee al weer. “We halen er even een echo apparaat bij.” Na de wee was het echoapparaat daar en ja hoor, daar lag dochterlief met kont en al in mijn bekken.

Niemand, maar dan ook echt helemaal niemand heeft gemerkt/gezien/gevoeld dat ons meisje niet goed lag. 12 weken lang heeft met haar kontje in mijn bekken gelegen. Elke controle zei de vk (en wij hebben een clubje vk’s dus telkens een andere), ze ligt mooi ingedaald met haar hoofdje. In het ziekenhuis heb ik een aantal gynaecologen gezien en ook die hadden niks in de gaten. Volgens mij was het de 10^e persoon die keek/voelde en er achterkwam dat dochterlief wat eigenwijs is aangelegd.

Ik weet niet of je weet wat er gebeurt als je weeën krijg, als je gaat bevallen? Bij mij ging het perfect, ik kon me heerlijk op mezelf concentreren in mijn eigen wereldje mij richten op mijn kind. Dit omdat ik op niks anders hoefde te letten. Kind lag goed, kind deed het goed en straks zou ik van die bloeddruk af zijn en kon ik gaan genieten.

Op het moment dat je tussen 2 weeën door te horen krijgt dat je baby niet goed ligt gebeurt er iets. Ik had me op alles voorbereid. Een lange bevalling, een weeënstorm, bevallen in bad een keizersnede alles behalve een stuitbevalling want mijn kindje lag al vanaf week 28! (!!!!!) ingedaald met het hoofd naar beneden…

 Ik schreeuwde dat ik echt absoluut geen keizersnede ging doen en dat was dat. Ik ging verder met een hoofd vol vragen en een hart vol verdriet. Het gevoel dat mijn gevoel klopte, er was iets mis overviel me. Zie je wel, zie je wel...
 Ik ben nooit meer aan bevallen toe gekomen. Weeën wegwerken proberen terug te keren naar dat plekje in mijn hoofd het mocht niet baten. 5 uur later zat ik nog steeds maar op 4 centimeter. Ik kon niet meer. De weeën waren teveel en in mijn hoofd, mijn ziel geknakt. Om 18.10 uur is onze prachtige dochter geboren met een keizersnede op een manier waar ik erg tevreden over ben. Rustig, navelstreng net even langer laten zitten, gelijk bij moeders en daarna lang huid op huid (het eerste uurtje wel met manlief want ik verloor nog even een litertje bloed, uiteraard... Dat kon er ook nog wel bij ;) ). Waarna een borstvoedingsperiode volgde die nog steeds niet teneinde is. (het feit dat ik een verlamd been overhield aan de bevalling laten we maar even achterwege, ik loop weer, dat is het belangrijkste).

Dat gevoel dat ik niet thuis kon brengen met 28 weken. Dat gevoel wat er was met het oplopen van mij bloeddruk. Naar dat gevoel had ik beter moeten luisteren. Ik ben voor thuisbevallingen ik ben voor bevallen op elke manier behalve op je rug ik ben voor hands off bevallingen. En als er ooit een tweede kindje ons leven mag verrijken zijn dat de dingen waar ik voor ga. Maar boven alles ben ik voor bevallen op een manier die bij mij past. Een manier die bij jou als moeder past. Voor eerlijke voorlichting zodat wij, wij vrouwen een keuze kunnen maken gebaseerd op informatie die klopt. En of die keuze dan is, thuisbevallen, in een bad bevallen, in het ziekenhuis met een ruggenprik, in een slootje naast je huis of in je groententuin, I don't care. Wij vrouwen, wij kunnen dit. Wij zijn gemaakt om baby’s op de wereld te zetten en boven alles naar ons gevoel te luisteren. Ik ben er van overtuigd dat als ik met 28 weken me niet had af laten schepen met “maar dit hoort erbij mevrouw” ik zo anders die bevalling was ingegaan. Dan had er verder onderzoek gedaan kunnen worden dan had ik  een draaipoging door middel van acupunctuur geprobeerd of me voorbereid op een stuitbevalling,of nog verder gezocht naar de mogelijkheden.

Ik kijk niet terug op een vervelende keizersnede maar wel op een heleboel missers van zogenaamde professionals... niet alleen tijdens mijn bevalling maar juist ook tijdens mijn zwangerschap. Mocht er ooit een volgende keer komen dan luister ik beter naar mijn gevoel en heb ik daar meer vertrouwen in dan in de mening van een ander. Volgens mij is het mijn lijf en heb ik daar alle zeggenschap over.

Suzan 

Blogs die je misschien ook wel interessant vindt:

Miss Natural

Thuisbevallen met 43 weken

Neus in, mond uit.

Mediteren. Ik had bedacht dat ik dat deze maand weer eens op zou pakken.

Bij mediteren denk ik aan mensen die lekker zen zijn. Dit op blote voeten door het gras lopen en bergen beklimmen om vervolgens op de top helemaal tot rust te komen. Knietjes gekruist en complete stilte.

Afijn… naast dat we in Nederland geen bergen hebben en het strookje gras voor mijn huis vol ligt met honden poep ben ik ook niet zo’n persoon. Ja ik loop het liefst op blote voeten maar lekker zen… dat is niet helemaal wie ik ben.

Wat ik wel weet is dat toen wij zwanger raakte van onze dochter mediteren daarin zeker heeft geholpen. We hadden zo’n beetje heel de trukendoos open gehaald tot ik dacht laat maar. Dat was de enige ronde dat ik stopte met alles maar het mediteren oppakte. Ik was rustiger, meer geaard en voelde meer ruimte in mijn hoofd. Ik zeg niet dat ik zwanger ben geraakt door het mediteren maar ik weet wel dat ik als mens mij lekkerder voelde en dat kan niet verkeerd zijn geweest.

Nee ik ben niet zwanger en nee daar zijn we ook niet meer bezig maar ik heb wel veel onrust in mijn hoofd en veel onrust in mijn lijf. Ik hoop door minstens 1 keer per week te mediteren de komende maand weer wat meer in balans te komen, een beetje te aarden.

Dus ik hoop dat jullie meegaan op deze reis en samen met mij weer een beetje zen worden.

Kanttekening. Ik kan dus helemaal niet mediteren. Al zou ik die berg in mijn achtertuin hebben dan nog zou ik er niets mee kunnen. Althans, ik kan het niet alleen. Mijn hoofd zit veel te vol met ideeën, boodschappenlijstjes, schoonmaaklijstjes, to do lijstjes (ja ja, ik ben een lijstjes vrouw inclusief knalroze stift om de boel af te kruisen), en zo nog 300 dingen meer. Ik heb daar dus bij nodig. Geleide meditatie heet dat.

Er zijn cd’s, dvd’s en youtube filmpjes genoeg. Zoek daartussen wat bij jou past (ik raad je aan om slissende mensen, filmpjes met teveel achtergrondlawaai en of teveel ruis over te slaan). Ken je iemand met een fijne stem en ben je op zoek naar een specifieke soort meditatie en kan je die niet vinden dan zou ik zeker niet schromen om diegene te benaderen en een meditatie in te spreken.

Tot volgende week!

Who let the dog out, who who!

Zindelijkheid

Mika is nu bijna 2,5 jaar en we zijn al een tijdje bezig met zindelijkheids ‘training’. Nu hou ik niet zo van het word trainen aangezien ik kinderen heb gekregen en geen honden dus ik noem het zelf zindelijk worden. Gelukkig weten we allemaal niet meer hoe het voelt om met zo’n vieze volle luier te lopen en is iedereen gelukkig zindelijk geworden.  Ik kan helaas niet meer aan mijn moeder vragen hoe zij dat voor elkaar heeft gekregen maar man was nogal laat begreep ik, hij vond het wel makkelijk.

Jongens schijnen later zindelijk te worden dan meisjes. Een gevoelsmatige kwestie.. Of jongens vinden het wel makkelijk, zijn minder vies van zichzelf? Ontwikkelen andere aspecten eerder? Geen idee. (wasbare luiers schijnen ook te helpen bij het zindelijk worden, hebben we in huis maar het bevalt ons niet. Maar wellicht gaan we het nu weer eens proberen..)Wat ik wel weet hoe wij dit met Mika aanpakken.

Mika is dus geen hond dus wij trainen hem niet. Wij vinden het belangrijk dat hij zelf mag aanvoelen wanneer hij moet poepen of plassen en dat hij zelf mag bepalen wanneer hij naar de wc gaat. Het gaat er volgens ons om dat hij zichzelf leert kennen en zijn lijf leert aanvoelen ipv op gezette tijden te plassen en te poepen omdat dat nu eenmaal moet. ( flashback; mijn oma kreeg plastabletten en omdat ze haar plas dan niet voelde aankomen zette oma elk half uur een wekker.. Hilarisch als kind zijnde) 

Wij zetten hem bijvoorbeeld niet elk half uur op de wc maar letten op signalen van hem. Aan zijn geslacht voelen, gekruisde benen, windjes laten etc. Wat wij opmerkelijk vinden is dat Mika wel zindelijk is als hij in zijn blootje loopt en niet als hij iets aan zijn billen heeft. Dan heb ik het niet over een luier maar over een onderbroek of een broekje. Wij laten Mika dus in zijn blote bips door het huis lopen. Visite vind dit soms wat gek maar het werkt! Mika plast en poept niet in het wild maar netjes op de wc. Nog een keuze die wij hebben gemaakt. Wij gebruiken geen potje. A) de wc is om op te toiletteren en niet een plastic potje en b) denk niet dat ik er extra werk bij wil om naast de wc en het hele huis ook nog eens het potje schoon te moeten maken.. Wel hebben we een wc bril verkleiner zodat onze inimini niet in het riool zakt. Beetje lullig, Vind je letterlijk de(getrainde) hond in de pot..

Nu Mika overdag in zijn blote bips zindelijk is willen we komende tijd gaan kijken of we hem ook kunnen laten ervaren dat hij met een onderbroekje aan ook beter naar de wc kan gaan omdat hij anders nat word. Stay tuned voor tips en onze ervaringen!

Voor alle mama's die beginnen aan hun borstvoedingsavontuur

Voor alle mama's die beginnen aan hun borstvoedingsavontuur.

Voor alle keren dat er werd gezegd: je hebt te weinig melk, je voed te vaak, geef je kind maar een flesje kunstvoeding, geef je kindje maar een beetje water, de nachtvoedingen zijn nu niet meer nodig, de hoeveelheid voedingen is te veel en al de bullshit die nog meer over borstvoedingsmoeders wordt uitgestrooid.

Ik word de laatste tijd erg verdrietig van de reacties die ik hoor en vooral lees van jonge mama's. De meeste adviezen zijn op zijn best onvriendelijk voor de borstvoedingsrelatie maar over het algemeen gewoon borstvoedingsondermijdend en absoluut toegespitst op kunstvoedingskindjes...

Dus bij deze, voor hen die op zoek zijn naar informatie die wel werkt.

Te weinig melk:

Zoals te zien in onderstaande tabel, de maag inhoud van een pasgeboren baby. Die paar druppels colostrum is meer dan voldoende voor de eerste dagen dus laat je vooral niet gek maken met dat je niet voldoende hebt of dat je kindje niet lang genoeg drinkt. Ik heb werkelijk waar geen idee hoeveel melk dochterlief binnenkrijgt. Er staan geen maatstreepjes op mijn borsten (wel streepjes... maar goed dat noemen ze striaie en die doen een boel, maar die geven geen maat aan) er staan ook geen maatstreepjes op dochterlief haar buik. We doen vooral voeden op verzoek en de ene dag is dat veel korte voedingen de andere dag een paar lange voedingen maar over het algemeen is er geen peil op te trekken. Volg hierin vooral je kindje al is het in het begin ook belangrijk om zelf alert te zijn. Houd het aantal voedingen de eerste weken rond de 8 a 12 (of meer als dat zo uitkomt maar zeker niet minder!) en help waar nodig met borstcompressie.

Te weinig voedingsstoffen:

Hieronder een lijstje met wat er in borstvoeding zit en wat er in kunstvoeding zit... Eigenlijk zou daarmee de kous af moeten zijn... Maar goed, nu ik toch op dreef ben... ER ZITTEN MEER DAN GENOEG VOEDINGSSTOFFEN IN BORSTVOEDING. Zo dat lucht op. De enige reden dat er te weinig voedingsstoffen in je borstvoeding zouden zitten is als je zelf zwaar ondervoed bent. Ik ga er voor het gemak even vanuit dat vrouwen uit Nederland (en met een klein beetje geluk België) dit lezen, mensen die in Nederland of België wonen hebben geen tekort aan voedingsstoffen (of hebben in ieder geval de mogelijkheid om aan voldoende voedingsstoffen te komen). Het is namelijk zo geregeld datje lichaam eerst voor je kindje zorgt dan pas voor de mama.

De kleur van je melk zegt welgeteld niks. helemaal niks! Soms is melk "wateriger" van kleur en soms is je melk "geler" van kleur. Het zegt helemaal niks. Het voordeel van borstvoeding is dat het afstemt op de omstandigheden. Zo kan het op warme dagen wateriger zijn, om de dorst sneller te lessen.

Voeden op verzoek:

Voeden op verzoek houd in dat je voed wanneer je kindje hier om vraagt. En er zijn dagen, zeker in het begin, dat dit elk uur zo niet elk half uur kan zijn. Houd in het begin in ieder geval een voeding of 8 a 12 per 24 uur aan (en nee daarmee kan je, je kindje niet overvoeren...). Dit kan ook inhouden dat je soms op jouw verzoek voed dit is vooral in het begin belangrijk om je melkproductie op gang te krijgen.

Wat voor ons het beste werkt is samen slapen. Zo kan je op alle hongersignalen van je kindje inspelen en raakt je productie het snelst op de rit.

Nog even voor de duidelijkheid. Ik ben niet tegen kunstvoeding (al zou ik zelf eerder voor donormelk gaan ) maar ik ben wel voor de juiste informatie. En op dit moment is het jammer genoeg zo dat er maar weinig mensen juist worden voorgelicht. #letsbeamovement en laten we vrouwen van de juiste informatie voorzien! Zien voeden doet voeden en ik ben er van overtuigd dat als we nu het juiste voorbeeld tonen, de juiste informatie verstrekken de generatie na ons het een stuk normaler vindt om borstvoeding te geven en een keuze kunnen maken die gebaseerd is op de juiste informatie.

Binnenkort starten we met een borstvoedings ABC, houd a cup of mom in de gaten!

Suzan

Ik ben geen borstvoedingsgoeroe of een alwetend orakel ik ben gewoon een mama die borstvoeding geeft en haar kennis wil delen. Ben je op zoek naar artikelen die wetenschappelijk zijn onderbouwd dan verwijs ik je door naar onderstaande linkjes :).

Borstvoeding

La leche league hier vind je ook de telefoonnummers voor leidsters bij jou in de buurt. Schroom niet om te bellen!
Borstvoedings ABC deel 1

Daddy donderdag; Daddy to be

Wij zijn dol op onze mannen en daarom willen we aan jullie laten lezen waarom dit zo is! De komende 4 weken behandelen we elke week 1 thema met betrekking tot hun papa leven. We hebben onze mannen geïnterviewd en het resultaat hiervan kan je hier lezen.

Daddy to be

Laten we met iets luchtigs beginnen. Jullie wisten dat zwanger worden een uitdaging kon worden, hoe stonden jullie hierin en hoe gingen jullie hier mee om?

M; We wisten al vrij vroeg dat het een uitdaging kon gaan worden (red; PCO syndroom) en mede daarom wilden we niet te lang wachten. Ik vond het vervelend dat het wellicht moeilijk zou gaan worden maar gelukkig is er veel mogelijk.

O; Je word er creatief door, gaat het niet links om dan maar rechts.  Gelukkig zijn er voldoende mogelijkheden tegenwoordig. Maar het is natuurlijk niet altijd even makkelijk.

Wat vond je mooi aan de zwangerschap?

O; Jouw trostsheid, je aaide constant over je buik, foto’s maken. Je was ook opgelucht, zo het is gelukt zeg maar. Het hartje horen kloppen vond je altijd weer fijn.

M; Jij had het gevoel dat je de wereld aan kon. En ook bij Mika het hartje horen. Bij Finn luisterden we met de houten toeter.

Je hoort horror verhalen over horrormonen, vertel eens, last van gehad?

O; hmmm ja.. Het onvoorspelbare, de achtbaan van emoties.

M; Ik vond het eigenlijk wel meevallen, jij vond het erger dan dat ik dat vond.

Na 8/9 maanden is daar dan de bevalling. Soms nog veel zwaarder voor de man dan voor de vrouw. Je moet heel onnatuurlijk toe zien dat jouw vrouw, jouw alles pijn heeft en er een meloen uit haar heiligheid moet drukken waar eerder alleen jouw pastinaak kwam. Hoe was dat?

En Olaf, hoe was dat voor jou om je vrouw naar de operatie zaal te zien gaan en jij even later daar kwam en het feest begon?

M; Apart, een hele bijzondere ervaring. Bij Mika beviel je in het ziekenhuis en dat heeft qua rommel, dat niet iedereen aan je spullen zit mijn voorkeur maar dat je bij Finn thuis beviel was ook heel mooi en je hoefde daarna niet naar huis aangezien je lekker thuis was al.

O; Apart en onwennig. Ik had een roosvicee momentje zo van; komt wel goed schatje. En een paar tellen later was ze daar al, kiekeboe!

Na uren zweten, washandjes, dokters, steriele ruimtes, bevalbaden die niet worden gebruikt waren daar de baby’s. Eerste gedachte?

O; Hoi! Nee ik had eigenlijk niet zo iets van he die is van mij oid. Ik vond haar wel direct op Suzan lijken.

M; Wat zijn ze klein!

Wat is het allerleukste aan papa zijn?

O; Altijd vrolijk wakker worden, Bassie en Adriaan mogen kijken, aandacht van jonge vrouwen in de supermarkt ;). Het spelen klieren, ontwikkeling zien en ze zien veranderen.

M; De avangers de tekenfilm op tv kijken. De ontwikkeling die een kind doormaakt, kinderen snappen zo veel meer dan dat wij denken. Ze hebben overal schijt aan. Verpakkingen zijn leuker dan al dat dure houten speelgoed. Stille momenten zijn niet te vertrouwen.

Jullie zijn nu al doorgewinterde vaders, Tips?

O: Het is allemaal niet zo erg als dat anderen zeggen. Je leven is echt niet voorbij. Er zitten 2 kanten aan vaderschap het lachen en het janken haha.

M; Eerste tijd niet te veel verwachten. Baby’s kunnen gewoon niet zo veel.  Kinderen doen hun ding op hun manier ook al weet je als vader dat het soms logischer kan het is beter je kind dit zelf te laten ervaren. 

Tot volgende week!