Moestuin maandag (2)

Over mijn zoektocht in moestuin land, het al dan niet krijgen van groene vingers en het avontuur dat familie van de rozen heet.

In mijn vorige blog vertelde ik over mijn eerste oogst namelijk mijn radijsjes (en ze waren lekker!!) en mijn nieuwe aanschaf. Deze heb ik afgelopen week ook daadwerkelijk gepland.Hiervoor moest 1 plant verpoot worden, wat eigenlijk zonder problemen is verlopen. Althans de bloemetjes staan nog fier rechtop dus ik gok dat hij nog leeft. Zou het groene vinger virus zijn toegeslagen?! Of toch niet helemaal?

In eerste instantie had ik bedacht om een braam  te kopen. Ik wilde graag meer fruit dan alleen maar aardbeien en tomaten en bedacht dat peren wel leuk zouden zijn. Nou ben ik mijn moestuin begonnen in mijn voortuin. Peren groeien aan bomen en bomen staan prachtig in bossen parken en plantsoenen maar niet in de voortuin (of achtertuin) van een gewoon doorsnee rijtjeshuis. Ze halen de zon weg waar je bij staat en maken je huis onnodig donker. Maar goed wat dan? Het meeste fruit groeit aan bomen of niet in dit koude klimaat. Dus ik bedacht een braam, totdat Amanda mij erop attendeerde dat daar doornen aan groeien, dat werd het dus niet. Bij de plantenboer zou ik wel iets leuks uitzoeken. Geen aalbesjes want die vind manlief vies en ook niet iets wat veel onderhoud zou vergen want ja, die groene vingers. Uiteindelijk een framboos uitgezocht want ja die is zoooo anders als een braam… Braaf de gekochte plantjes in de grond gestopt, liefdevol toegesproken en met wat water achtergelaten. Tot ik bedacht dat ik eigenlijk geen idee had hoe een frambozenstruik eruit zou komen te zien, wat het nodig had sterker nog… ik had geen idee dat het een struik werd.

Mijn grote vriendin, de framboos :).

Google is your friend my friend en zo leerde ik in een aantal pagina’s van alles over frambozen. Allereerst dat het tot dezelfde familie behoort als de braam (namelijk de rozenfamilie en dat, tada frambozen ook doornen kunnen hebben. Correctie, over het algemeen doornen hebben). Dan zijn er nog verschillende soorten (in mijn herinnering vooral roze/rood maar goed dat blijkt iets te kort door de bocht. Er is nl een zomersoort en een herfstsoort, uiteraard onder te verdelen in weer allemaal subcategorieën). Frambozen planten zichzelf vegatief voort (ik als plaatjes denker zie nu verschillende frambozenplantjes in een parenclub… ik geloof niet dat dat is wat ze bedoelen…en als ik nog een keer lees staat er vegetatief… wat weer iets heel anders is als vegatief… awel we dwalen af. )Frambozen schijnen regelmatig bezoek te krijgen van viezige langwerpige beestjes die hun intrek nemen in de vrucht. Daarnaast kunnen frambozen ook nog bijzondere patronen op hun blad krijgen waardoor je zomaar een hele oogst aan je neus voorbij kan zien gaan. Om nog maar te zwijgen over stengelsterfte en stengel schimmel… Tot  zover de makkelijke plant. Hallo gebrek aan groene kennis! #insertshockemoji

De vieze beestjes

Naast al deze moeilijkheden heb ik ontdekt dat ik een tamelijk goed herfst ras heb meegenomen (op het kaartje staat autumn bliss, ik had kunnen weten dat het in dit geval niet om een derderangs stripper ging maar daadwerkelijk om een herfstplant). Ik heb dus nog even om de boel compleet in het honderd te laten lopen, of tot mijn eigen verbazing er vrij letterlijk de vruchten van te plukken.

Mocht er iemand met frambozen ervaring dit lezen, gaarne tips over het weghouden van enge glibberige griezels, vreemde patronen en het al dan niet verhogen van de oogst. Bij voorbaat dank :).

Om de boel nog wat moestuiniger te maken had ik bedacht om mijn eigen kruidenparadijsje te beginnen zodat ik straks, als we die kilo’s tomaten gaan oogsten heerlijk verse pastasaus kunnen maken. (of als de tomaten mislukken die kilo’s tomaten bij de supermarkt vandaan meenemen maar wel lekker maken met eigen kruiden). Daarover meer de volgende keer

Suzan.

De andere kant van moederdag

Mijn moeder is de beste moeder van de wereld. Waarom? Omdat ze mijn moeder is. Ze troost me als ik dit nodig heb, ik mag nog steeds op haar schoot zitten. Als ik liefdes verdriet heb is zij diegene waarmee ik gilmore girls kijk. Als we samen naar Groningen rijden draaien we om en om onze lievelings muziek en zingen we hard mee. Wij maken samen de beste ruzies. Samen doen we dagelijks een schootbabje, op de fiets. Op donderdag ochtend eten we samen op jouw werk een boskoopse flap. Ik mag jou haartjes trekken en je opmaken. Jij kan niet zien wie ik echt ben maar houd onvoorwaardelijk van mij. Je bent een stoere mama en laat gewoon een tattoo zetten samen met je beste vriendin. Je bent toch geen stoere mama want als ik mijn tattoo laat zetten huil je bijna. Je bent een geweldige moeder. Samen de hond uitlaten, samen met school naar Terschelling, samen koken en bakken. Altijd en altijd samen.

Wij zouden altijd samen zijn. Maar wij zijn niet meer samen. 

Dit en nog veel meer zou ik zo’n 7 jaar geleden hebben geschreven voor haar Moederdag. Maar wij zijn niet meer samen. Ze is nog steeds mijn moeder maar ik ben nu een moeder zonder moeder en elke Moederdag word ik hier kei hard aan herinnerd. Ik hou niet van Moederdag, ook niet nu ik zelf moeder ben. Ik vind het lief dat ik een tekening krijg en dit jaar Mika zijn eerste peuterspeelzaal knutsel maar het doet vooral pijn. Overal waar ik kom hangen borden met mama jij bent de liefste. Mama ik hou van jou. Moederdag tips etc. Overal! Winkels, op tv, reclame folders, tijdschriften, radio, facebook, nu.nl, spandoeken noem het maar op. Elk jaar weer word ik bij elke stap doodgegooid met het feit dat mijn moeder er niet meer is. En dat doet zeer, heel veel zeer. Mijn broer kreeg een aantal jaar terug een berichtje van zijn telefoon provider dat hij op Moederdag gratis met zijn moeder kon bellen. Wij waren ons er niet bewust van dat er een telefoon lijn naar het hiernamaals was..

Ik zou er heel graag overheen willen stappen maar dat lukt mij nog niet. Ik zou graag ten volle van Moederdag willen genieten maar dat lukt mij nog niet. De dag zelf valt nog wel mee maar de weken voorafgaand.. 

Mijn moeder is overleden aan alvleesklierkanker. Een snelle, slopende vorm van kanker. Ze is nu bijna 7 jaar geleden overleden en het voelt nog altijd als gisteren. Nu ik dit schrijf voel ik weer hoe groot het gat is wat dit verdriet heeft geslagen. Wij deelden alles samen. Mijn moeder was mijn beste vriendin. Ik had graag gezien dat wij samen onze Moederdag konden vieren. Dat ze van mijn jongens een Moederdag/omadag cadeautje zouden kunnen krijgen. Ik had graag gezien dat ze mij als moeder op Moederdag had kunnen zien.

Lieve moeders met of zonder moeder. Vier Moederdag! Geniet samen met je gezin, wees je bewust van wat je hebt en wat je wellicht niet meer hebt. Steek een kaarsje aan, vertel je moeder hoeveel ze voor je betekend, laat je vertellen hoeveel jouw kids van je houden.

Lieve vaders, jullie maken of breken de dag, eer je vrouw! Ze is dan wel niet jouw moeder maar wel de moeder van jouw kindjes. Ze heeft je nodig. En wees ook extra lief voor je eigen moesje ;-)

Lieve mensen, wees je op Moederdag ook even bewust van alle moederloze moeders, moederloze zonen, kinderen zonder moeder en moeders zonder kindjes..

Warme groetjes en een fijne moederdag,

Amanda

Suikervrij in mei

Ik wil in de maand mei mezelf nog meer uitdagen om nog minder suikers tot me te nemen. Natuurlijk houd ik jullie hiervan op de hoogte met wekelijkse blogs. Elke donderdag krijgen jullie een up date over hoe de week is verlopen.

Week 1.

Ik ben weer begonnen met werken. Weer een hele omschakeling. Na ruim 7 maanden weer zonder mijn kindjes en man. Ik werk op een woning van verstandelijk beperkte mensen. Zij wonen daar met 9 mensen. Als personeel koken wij met een bewoner die die avond deze taak heeft. Heel erg leuk! Nu aten we maandag iets heel makkelijks, snijbonen, rösti rondjes en voor de bewoners een snitzel en ik een vega snitzel en als toetje meloen. Aardig suiker vrij zou je denken. Maar nee, rösti rondjes; suiker. Vega snitzel; suiker ( Ik ben vegetarisch en realiseer mij dat er in vega ‘vlees’ suiker zit. Dit betekend niet dat ik vlees ga eten, waar ook vaak suiker in zit, om minder suiker te eten). Ik verwacht niet van mijn werk dat ze voor mij suikervrije producten gaan kopen maar toch wijst mij dit er weer op dat het niet zo gemakkelijk is om suikervrij te eten. Vandaag had ik een dagdienst en dan eten we samen het ontbijt. Brood; suiker. O ja wat doen we erop. Pindakaas heerlijk! O in het huismerk pindakaas zit suiker.. Dan maar stroop met alle geconcentreerde ingrediënten..

Lunch hetzelfde. Maar gelukkig hebben we ook nog brie liggen, kaas, komkomer en cream crackers. Het is echt een uitdaging voor mij om ook buiten onze postzegel (ons huis) suiker arm te eten. 

Waar loop ik het meest tegenaan?

Ik geef borstvoeding en ik heb HONGER. Honger in van alles. Gelukkig niet zoveel in suiker maar wel in veel eten. En dan neig ik snel naar iets makkelijks wat gezond lijkt. Een evergreen bijvoorbeeld. Deze zit alleen helaas vol suikers..
Als ik ga wandelen en ik krijg honger dan heb ik uiteraard niks bij me om te eten.. Als ik spontaan even bij opa en oma langs fiets vergeet ik ook spontaan om iets suikervrijs mee te nemen maar goed zo als ik al zei.. ik heb HONGER. Zeker na het fietsen dus dan neem ik toch dat koekje met suiker zodat we niet halverwege de weg terug ons kamp moeten opzetten.
Als ik vergeet te eten door tijd druk dan heb ik HONGER en MOET ik iets eten omdat ik anders van mijn graatje ga en als je dan in de rij staat te wachten omdat de mevrouw voor je elk boodschapje controleert voordat het in de tas gaat, ze elke stuiver uittelt en je die mars ziet liggen is de rekensom snel gemaakt.. 

Wat ging er goed?

Ik ben me vooral deze week bewust geworden van alle suikers. Ik bekijk alle ingrediënten lijstjes en maak daaruit mijn keuze. Bewustwording is de eerste stap!
Ik sloeg op mijn werk die heerlijke koeken met chocolade af!! You go girl!

Tips!

- Neem in je tas gezonde snacks mee, suikervrije koek of fruit.
- Zelfs in de meest gezond ogende etenswaren zit suiker..
- Het is al 100 x benoemd en iedereen weet het maar; doe geen boodschappen als je honger hebt. 

In mijn eerste blog over suikerarm eten stond een recept van de suikervrije cake. Ik had in het weekend er 1 gebakken met appel stukjes en rozijntjes. Heerlijk! Zelfs mijn man ( waarvan ik even vergeten was dat hij geen cake met stukjes eet en hij dit ook niet benoemde toen ik de cake aan het maken was..) vond de cake lekker! I.P.V. de kokosrasp doe je de stukjes appel en rozijntjes met honing en kaneel gezoet, door het beslag en een extra ei! 

Guilty pleasures..

Mars en patatjes… 

Tot volgende week, Stay tuned!

Amanda

Samen slapen

 

“Dat is wel handig he nu,  zo’n bedje.” Opmerking 781 over het bedje waar dochterlief in slaapt. Ik heb een verre van rooskleurige bevalling en kraamtijd gehad. Met andere woorden ik kon de eerste maanden niet lopen zonder krukken. Krukken zijn voor een aantal dingen handig je baby uit bed halen en verschonen op de commode hoort daar echter niet bij...

 

Wij hebben gekozen voor een co-sleeper aka een aanschuifbedje aka een veredeld nachtkastje (want dat is waarvoor we het meestal gebruiken…). Dat bedje was ook handig geweest zonder alle problematiek rondom mijn persoontje. Het leek mij, toen wij dit bedachten zwanger en hormonaal, namelijk ideaal om niet uit bed te hoeven naar de babykamer (die overigens met 6 maanden zwangerschap compleet aangekleed klaar stond te staan, zoals jullie ws begrijpen heeft dochterlief daar al welgeteld 0 keer geslapen…).
Dat was wat ik dacht toen ik zwanger was. Tijdens mijn revalidatie periode was er niks “makkelijkers” dan mijn dochter “binnen handbereik” daarnaast was en is het vooral ook gezellig. De co sleeper werd echter steeds vaker afgewisseld door dicht tegen mama aangeplakt… Overdag in de draagdoek en savonds&snachts in bed. Hoe ouder dochterlief werd hoe mobieler ik werd en hoe vaker de vraag kwam; “en slaapt ze al in haar eigen bed” “ slaapt ze al op haar eigen kamer?” … (steevast vooraf gegaan of gevolgd door de vraag en slaapt ze al door?)
“Uhhh nee…”                                                   

We hebben het er in het begin regelmatig over gehad, manlief en ik, wanneer “het” moment daar is. Maar is het aan ons om dat te beslissen? Zijn wij, mensen, er niet voor gemaakt om samen te slapen? Ik weet niet meer precies waar ik het zag staan maar het klonk  voor mij als “de waarheid” (inclusief wit licht, engelengezang en een zonnegroet met glitters).
Je kunt zoogdieren (de groep waar ik ons mensen ook onder schaar) in 3 categorieën onderverdelen). Je hebt vluchters, verstoppers en dragers. Vluchters zijn bijvoorbeeld hertjes. Die moeten snel op de benen zijn om te kunnen rennen (vluchten) voor dreigend gevaar. Zij krijgen melk die dit mogelijk maakt en daarbij een lichaam wat dat mogelijk maakt. Dan heb je verstoppers. Bijvoorbeeld konijnen, zij verstoppen hun kroost voor dreigend gevaar. Daar is hun lichaam en hun voeding op aangepast. En dan heb je de dragers. Bijvoorbeeld apen. Hun jongen komen hulpeloos en on-af ter wereld. Zij kunnen niet binnen enkele minuten staan en gaan. Zij moeten gevoed worden en zij moeten leren. Leren van het leven van alledag, leren over sociale contacten over welke bessen je wel kan eten en welke absoluut niet. Zij worden gedragen, dicht  bij hun moeder vinden zij voeding, geborgenheid en daarnaast leren zij wat wel en niet de bedoeling is.
Toen ik dat las viel er een kwartje… Wij zijn geen vluchters. De flesvoedingfabrikanten willen ons graag doen geloven dat het verstandig is om je kind vol te stoppen met volle flessen want dan slapen ze lekker door(fois gras iemand?). We zijn geen verstoppers. De maatschappij wil ons doen geloven dat we onze kindjes alleen in een bed/box moeten leggen waar ze zich zelf moeten vermaken of waar ze moeten leren om zelfstandig in slaap te vallen. Want zo leren ze zich zelfstandig te vermaken . Of dat is goed voor de nachtrust van de ouders…  Van de week nog een artikel in een of ander blad (het ws de wij maar goed dat doet er helemaal niet toe…) hoe je kindjes van 4 maanden kan door laten slapen. Want als ze dat niet leren dan kunnen ze s’ nachts als ze wakker worden om jou gaan roepen… Want ik heb een kind gekregen om van 8.00 tot 19.00 voor te zorgen? Ik wist niet dat mama zijn een part time iets was…

Tsja… is doorslapen, alleen slapen, iets waar kinderen, baby’s in het bijzonder, behoefte aan hebben? Ik geloof van niet.
 Ik ben van mening dat mensen er voor gemaakt zijn om samen te zijn (ik slaap zelf echt een stuk lekkerder met manlief naast me).  Zeker met jonge kinderen. Kinderen zijn kwetsbaar en hebben behoefte aan contact, hoe kan je ze dit beter bieden door veel tijd samen door te brengen. Daarnaast is het belangrijk voor hun hersenontwikkeling om zo min mogelijk schommelingen te hebben in hun suikerspiegel, nachtvoedingen blijven dus lang belangrijk. Hoeveel makkelijker dan wanneer je kindje naast je ligt en je kan voeden op verzoek zonder hiervoor zelf uit bed te stappen?

Mensen vragen ons nog steeds, al is het steeds minder, of en wanneer dochterlief op haar eigen kamer gaat slapen (uiteraard vooraf gegaan of gevolgd door de vraag en slaapt ze al door?)
Een antwoord daarop?
Manlief en ik hebben nog regelmatig dat gesprek over hoe het samen slapen voor ons werkt en wanneer “het” moment (het moment waarop dochterlief in haar eigen kamer gaat slapen) daar is. (we hebben geen gesprekken over het doorslapen, wij slapen zelf ook niet altijd door dus waarom onze dochter wel? Daarnaast is het heel normaal dat kinderen nog lang wakker worden snachts en dan behoefte hebben aan contact).  Voor nu werkt het voor ons dat ze bij ons slaapt. We worden wakker met een vrolijke zonnestraal wat vroeg opstaan een stuk gezelliger maakt. Daarnaast krijgen we de meeste nachtrust op deze manier, we zijn heerlijk op elkaar ingespeeld en ik kan goed in haar behoefte voorzien. Ik weet niet wanneer zij op haar eigen kamer gaat slapen. Wij laten haar dat zelf bepalen. Ik ben er heilig van overtuigd dat zij voor haar 18^e uit ons bed is. Maar mocht ze, als ze 18 is en een prutdag hebben de behoefte voelen om bij ons in bed te kruipen voor een knuffel dan is dat absoluut geen probleem.

Welterusten :)
Suzan

Nog even wat aanvullende informatie.

Over de hele wereld gemeten is samen slapen de norm. En nee dan heb ik het niet alleen over Afrikaanse hutjes met maar  1 slaapkamer. Ook welvarende landen als bijvoorbeeld Japan waar co sleeping toch echt de norm is! Niet onbelangrijk Japan heeft het laagste percentage als het gaat om wiegendood.
Het is echter wel goed om met een aantal dingen rekening te houden zie hiervoor het lijstje op bijvoorbeeld onderstaande website.

https://www.borstvoeding.com/aanverwant/samen-slapen/bfhi.html



http://www.greenevelien.com/2NO_8zoogdieren.php  (meer uitleg over vluchters, verstopperss & dragers)

En voor de boekenwormen onder ons is het boek: Three in a bed van Deborah Jackson een aanrader.


Nog even wat disclaimers:
-          Dit werkt voor mij, voor ons als gezin. Wat voor jou werkt kan iets totaal anders zijn. Schroom niet om je gevoel te volgen en daarbij af te wijken van de gebaande paden.
-          Wat betreft de fois gras opmerking, ik heb niks tegen kunstvoeding. Ik denk dat het fantastisch is als moeders geen melk hebben en niet aan (voldoende) donormelk kunnen komen. Helaas is de manier waarop flesvoedingsfabrikanten hun producten promoten  niet helemaal my cup of tea… (flesvoeding kan ook op verzoek gegeven worden nl… Maar goed… dat is weer en hele andere discussie ;).)

Moestuin maandag (1)

Sinds dochterlief zelf eet ben ik me nog bewuster van wat we in huis halen. Het valt mij en ook manlief op dat er toch wel heel veel rommel in ons eten zit. Jammer, heel jammer. Maar wat is er dan beter en leuker dan daar zelf iets aan doen!

Wij hebben flink wat tuin dus er kon wel een hoekje opgeofferd worden voor wat eigen groen. (lees wel, ik ben iemand die zo’n beetje alle wat groen is alleen al bij aanblik laat afsterven tot compost dus het is echt een heel avontuur).

In februari ben ik begonnen met het zaaien van mijn eigen groente en fruit. Wat tomaten, aardbeien, paprika’s en munt (wie houd er niet van verse munt thee?!) en wat zonnebloemen, ( niet om op te eten maar gewoon omdat ik die leuk vind). Vlak daarna kregen we ook nog een hele lading AH moestuintjes.

Vol goede moed maar zonder groene vingers begon ons moestuin avontuur. Om een lang verhaal kort te maken. Er ontstond een ware schimmel kolonie…. Er is niet veel terecht gekomen van mijn zelf gezaaide plantjes. De enige die het wel hebben overleefd zijn de zonnebloemen, die groeide als kool en moesten al vrij snel in een grotere pot en de tomaatjes. Zowel de pomodori als de trotstomaten deden het goed. Al sneuvelde er helaas een aantal trostomaten tijdens het verpoten. Geen idee wat er mis is gegaan, waarschijnlijk te weinig tegen ze gepraat.

Afgelopen weekend heb ik 3 tomaten plantjes in de volle grond gezet (ja ik weet dat de ijsheiligen nog niet voorbij zijn maar het groeide allemaal zo hard dat we een soort bos in de vensterbank kregen...) Na het verplanten stonden ze er treurig bij, hangende slappe blaadjes. Maar nu 2 dagen later staan ze lekker te wapperen in de wind en te genieten van het zonnetje.

Ik kon het echter niet verkroppen dat mijn andere oogst zo mislukt was. Dus wat courgette, aardbei, munt en frambozen plantjes gehaald. Benieuwd of dat wel wat word.

Ik houd jullie de komende weken op de hoogte van mijn moestuintje en het al dan niet ontstaan van iets van groene vingers (de laatste keer dat ik een poging tot moestuin deed zo’n 7 jaar geleden had ik radijsjes ter grote van rodekool en sla tot aan de dakgoot... )

Er is trouwens wel iets gelukt! Ik heb van het weekend de eerste radijsjes geoogst. Dit keer niet zo groot als rode kool. Meer als kleine druifjes… Daar is dus ook nog wel wat werk aan de winkel. Ben benieuwd hoe de volgende lading eruit komt.

To be continued.

Suzan.